Vanuit Ho Chi Minh stad zijn we met de bus (8 uur) naar Dalat gereden. Daar hebben we onze 'Easy Riders' ontmoet. Dat zijn gidsen uit Vietnam die je op de motor het land laten zien. Omdat we de bus een beetje zat waren- en omdat we veel goede verhalen over deze manier van reizen hadden gehoord- hebben we een vijfdaagse tocht naar Hoi An geboekt. Achter op de motor door de hooglanden van Vietnam. Het was geweldig! Inmiddels zijn we aangekomen in het leuke stadje Hoi An. We denken hier een dag of twee te blijven.

Oja, de 'easy riders' . Twee gidsen uit Vietnam die Engels spreken en je veel over het land kunnen vertellen. Wij hebben onze gidsen (Dan en Fuoch) in Dalat ontmoet. Achter op de motor zijn we de hooglanden van Vietnam ingereden. Onderweg hebben we veel gezien. Af en toe waanden we ons in een aflevering van 'How it's made'. Rubber, thee, koffie, peper, baksteen, tofu en bloemen. We zijn inmiddels experts!

Naast het kruidenkastje van oma weten we inmiddels ook alles van culinair Vietnam; lekker en goedkoop. Ook leuk dat wanneer je in een restaurant gaat eten waar enkel Vietnamezen een stokje prikken, alle ogen op je gericht zijn. Goed voor je ego. Vooral de lengte van Jan verbaasde menig Vietnamees. (De locals gooide bij wijze van spreken nog net niet met pinda's naar lange Jan)

Onze gidsen hadden een strakke taakverdeling. Dan ( goed voor zeven jaar vechten in de oorlog) vertelde over diezelfde oorlog en de ' minority people' die in het gebied leven. Fuoch hield zich bezig met alles wat er groeide en bloeide in dit prachtige land. Het was leerzaam en leuk, we hebben er ontzettend van genoten. Je ziet zoveel als je achter op een motor zit. Veel leuker dan reizen met de bus.

Een welkome afwisseling (moet je horen we zijn pas een dikke week onderweg) na de drukte van Ho Chi Minh City. De hooglanden zijn hier trouwens prachtig. De laatste twee dagen van onze tocht reden we zijdelings aan het originele Ho Chi Minh trail, dwars door de jungle.

Ho Chi Minh trail is zegmaar het Pieterpad van de Vietcong. Het communistische noordelijke legertransporteerde troepen en wapens over dit pad -meer is het niet- om het kapitalistische zuiden tever/heroveren. Onze gids Danvertelde dat de Amerikanen de beste wapens hadden, maar dat de GI'sniet goed konden vechten in dit voor hun onbekende land. Wat dat betreft is er dus weinig veranderd.Nog steeds hebben de meest moderne legers (VS, Israel) de grootste moeite metfanatieke maarrealtief licht bewapende strijders (Taliban, Palestijnen)

Genoeg over de oorlog. Momenteel zijn we nog in het prachtige Hoi An. Een klein stadje datvolgens ons leeft op het maken van costum made kleren. Boukje heeft voor een zacht prijsje twee zomerse rokken gekocht.

Morgenvroeg vertrekken we met de bus naar Hue. Daarna gaan we in een tik door naar Hanoi. Het Tet-festival komt er aan en als dat losbarst willen we in Hanoi zijn. Het schijnt wat lastig tezijn om tijdens het feest rond te reizen. De Vietnamezen zijn al maanden van te voren bezig met het stoken van rijstewijn dus wij vermoeden dat het openbare leven tijdens Tet letterlijk lam komt te liggen. Tot in Hanoi en tot nader bericht!

Groeten uit Hoi An!